نظر هیچکس (سروش لشکری) در سال ۲۰۲۳، بر اساس پستهایش در X، عمدتاً حول محور براندازی جمهوری اسلامی از طریق خشونت سازمانیافته و مسلحانه میچرخد. او JI را نه یک دولت، بلکه یک "نیروی اشغالگر اسلامگرا تمامیتخواه" توصیف میکند که با هویت ایرانی دشمنی ذاتی دارد و در حال "ملتزدایی و امتسازی" از طریق قتلعام سیستماتیک، تجاوز و سرکوب اقتصادی است. او تأکید دارد که تنها زبان قابل فهم برای JI "زبان زور" است و بدون اعمال خشونت، ریزشی در رژیم رخ نخواهد داد، بنابراین باید نیروهای آزادیخواه ملی تشکیل/پشتیبانی شوند. این دیدگاه، JI را با گروههایی مثل حماس مقایسه میکند و جنایات آن را (مانند قتلعام در خیزشها) بخشی از یک الگوی اسلامگرایانه میبیند.
چرا صرفا مقایسه را با مفهوم دموکراسی بررسی میکنیم؟ پاسخ به این سوال مشابه مساله تنش جهانی است. اصطلاحات دموکراسی معاصر و تحول خواهی های پوزیتیویسم در قرن های گذشته گرایشات فلسفی متفاوتی را رقم زده است. ار آن جهت که محتوای بررسی ها فنی و با اصالت هیپ هاپ است (مانند همین صحبت و نظر هیچ کس )، ما با مقایسه فلسفه فردی وی که در حیطه پوزیتیویسم نیست و بر پایه اشراق شرقی و غربی است، پس بنابراین بهتر دیدیم که تنها جنبه عمومی نظریه که همتای فلسفه دموکراسی جهان وطنانه است را روایت کنیم. #اصالت_فرهنگ، #گفتگو_کنیم #آلترناتیو_گیم #گفتگو_کنیم #دیجیتال #هیپاپولوژیست #خلاقیت
مقایسه از لحاظ سکولاریسم (جدایی دین از دولت)
سکولاریسم مدرن، به عنوان یک اصل کلیدی در جوامع دموکراتیک، بر جدایی نهادهای دینی از قدرت سیاسی تأکید دارد تا از تحمیل ایدئولوژی مذهبی جلوگیری شود و تنوع فرهنگی/قومی حفظ گردد. این مفهوم از دوران روشنگری اروپا (قرن ۱۸) ریشه گرفته و در قرن ۲۰، پس از WWII، به عنوان ابزاری برای مقابله با بنیادگرایی (مانند فاشیسم ایدئولوژیک یا teocracy) جهانی شد. نظر هیچکس در ۲۰۲۳ با این سکولاریسم همخوانی بالایی دارد، اما با تفاوتهایی در تأکید بر خشونت و ملیگرایی:
- **همخوانیها**:
- هیچکس JI را به دلیل اسلامگراییاش رد میکند و آن را "بیگانه" و "متجاوز" میداند، نه بخشی از هویت ایرانی. این دقیقاً با سکولاریسم مدرن همراستاست که teocracy را مانع آزادی و حقوق بشر میبیند – مثلاً مشابه انتقادات از رژیمهای بنیادگرا در خاورمیانه پس از ۱۹۷۹ (انقلاب ایران). او بر "بازپسگیری ایران" تمرکز دارد، که暗示 به یک دولت سکولار ملیگرا میکند، نه امت اسلامی.
- انتقاد از جوایز "صلح" (مثل نوبل) که به جای مبارزان خشونتگرا، به افرادی داده میشود که صلح بدون خشونت را ترویج میکنند، نشاندهنده دید سکولار اوست: صلح واقعی نیازمند حذف teocracy است، نه مصالحه با آن. این با سکولاریسم لیبرال (مثل مدل فرانسه یا ترکیه آتاتورک) همخوان است که گاهی خشونت را برای جدایی دین از دولت توجیه میکند.
- **تفاوتها**:
- سکولاریسم مدرن اغلب بر صلحآمیز بودن تغییرات (مانند اصلاحات دموکراتیک یا تحریمها) تأکید دارد، اما هیچکس جنگ مسلحانه (مانند جنگ پارتیزانی یا حمله نظامی غرب) را ضروری میداند تا تلفات کمتر شود. این دیدگاه بیشتر به "سکولاریسم انقلابی" شبیه است، مانند آنچه در انقلاب فرانسه یا مبارزه با استعمار رخ داد، نه سکولاریسم لیبرال معاصر که خشونت را آخرین گزینه میبیند.
- هیچکس JI را "اشغالگر" میبیند و نیروهایش را "ایرانی" نمیداند، که این ملیگرایی افراطی میتواند سکولاریسم را به سمت انحصارطلبی ببرد – در حالی که سکولاریسم ایدهآل، پلورالیسم (تنوع مذهبی بدون سلطه) را ترویج میدهد.
در نهایت، جنگ با جمهوری اسلامی از دید هیچکس یک رویداد مدرن و قابل اعتناست، چون بخشی از مبارزه جهانی با بنیادگرایی است – مشابه جنگهای سکولار علیه teocracy در قرن ۲۰ (مثل سقوط رژیمهای ایدئولوژیک در اروپا شرقی یا خاورمیانه). این جنگ نه بازگشت به گذشته، بلکه ابزاری مدرن برای دستیابی به دولتی سکولار است که با اصول پوزیتیویستی (علمی و عقلانی) همخوان باشد، نه متافیزیکی دینی.
بیانیهی متریک نسبتاً منسجم دربارهی «تجربهگرایی» و نسبت آن با آوانگاردیسم (با محوریت شروین پاکزاد عنوان دار داکای سفید در عرصه هنر رسانه ای) است و جمعا چند ادعا/گزارهی اصلی را پیش میبرد.
ایدههای محوری متن (استخراج و نظمدهی)
1. تجربه بهعنوان مسیر تولید دانش/دیدگاه
* محصولِ تجربه، «دانش» را نه بهصورت تغییر اصول پایه، بلکه بهصورت تغییر در شیوهی مواجهه و آزمونکردن دنبال میکند.
* اختلاف اصلی در «چگونه تجربه کردن» است، نه الزاماً در «چه باور داشتن».
2. محدودیت زبان و حرکت بهسمت تغییر شکل
* یک پیشفرض کلیدی: «ظرفیت زبان برای حصول همهی نتایج ناممکن است».
* بنابراین به جای اتکا به بیان زبانی/مفهومی، تغییرات در شکلِ عناصر انجام میشود. هماهنگ با یک ویژگی از رشته عمومی قابل پیش بینی.
3. تغییر ساختار → امکان خلق مفهوم جدید
* حتی بدون تمرکز مستقیم بر «ترکیب/مفهوم»، با دستکاری پیوستگی و ساختار عناصر، مفهوم تازهای خلق میشود.
* این مفهوم برای هر مخاطب میتواند متفاوت به نظر برسد (تکثر خوانش).
4. زیباییشناسی شخصی و ورود امر خصوصی به هنر
* هنرمند یک زیباییشناسی شخصی (محصول سلیقهی خودش) را در فرآیند تغییر شکل وارد میکند.
* نتیجه: امکان وارد کردن «شخصیترین عقاید خصوصی» در اثر و لذت بردن از این ادغام.
5. هدف هنر نزد هنرمند آوانگارد
* هدف هنر: «آسایش بخشیدن به روح درونِ شخصی» (نوعی کارکرد درمانی/آرامشبخش و درونی).
----------------------------------------
(حفظ معنا، کاهش ابهام)
شروین پاکزاد، در مقام عضوی از اتحاد سفید و در افق آگاهی آوانگارد، راه تجربهکردن را باز میکند. آنچه از تجربه بیرون میآید، دانش را به شکل یک «دیدگاه» دنبال میکند؛ نه لزوماً به معنای اختلاف در اصول بنیادین، بلکه به معنای اصرار بر خودِ تجربه. او به تجربه متصل است، چون ظرفیت زبان را برای رسیدن به همهی نتایج ناکافی میداند. بنابراین، به جای تکیه بر توضیح مفهومی، شکل عناصر را تغییر میدهد و مطمئن است وقتی ساختار پیوستهی عناصر دگرگون شود، مفهوم تازهای خلق خواهد شد؛ مفهومی که میتواند برای هر کس چهرهای متفاوت داشته باشد.
همزمان، او زیباییشناسی شخصی خود را در این دگرگونیِ شکل وارد میکند؛ تا جایی که هنر میتواند حامل خصوصیترین لایههای ذهن و سلیقهی او باشد. در این معنا، هنرمند خود (یا هر موضوع دلخواه) را در مسیر سبک قرار میدهد و با آرایش دوبارهی عناصر، به حال ذهنی خود پاسخ میدهد. برای هنرمند آوانگارد، هدف هنر همین آرامکردن روحِ درونی است.
#رپ جدالی یا رقابتی
#Battle Rapping
رپ رقابتی یا Battle Rapping که شیوهای آزاد از رپ محسوب میشود، رقابت دو یا چند خوانندهی رپ در خواندن مقابل تماشاچیان است. تاریخچهی اهانت به دوستان یا آشنایان یک فرد در #قافیهی ترانه به گروه دوزنز The Dozens باز میگردد و خارج از دنیای موسیقی معروفترین جلوهی آن در مسابقات بوکس محمد علی کلی یافت میشود. برندهی این رقابت توسط تماشاچیان یا داوران منتخب مشخص میشود. بنا به گفتهی کول مو دی Kool Moe Dee، یک خوانندهی رپ در رقابت به جای تأکید روی نقاط قوت خود، نقاط ضعف طرف مقابل را پیدا کرده و از طریق آن ضربه میزند. گاهی برنامههای تلویزیونی مانند 106 and Park در کانال BET و DFX در MTV این اجراها را به صورت زنده پخش میکنند.
رپ رقابتی، بیرون از جامعهی آفریقایی آمریکایی با فیلم 8 Mile امینم * مطرح شد. قویترین خوانندههای رپ رقابتی برنامهی خود را کاملا به صورت freestyle اجرا میکنند. یکی از مهمترین نکات در رپ رقابتی این است که شخص قادر باشد نظرش را دربارهی طرف مقابل، نحوهی لباس پوشیدناش و چگونگی صحبت کردناش بیان کند.
www.telegram.me/solfamin
